Świat Mody - niezbędnik powojennych elegantek.

Och!
Prawie dwa lata bez żadnego wpisu i tajemnicza zmiana nazwy oto typowy przykład hawajkowego roztrzepania życiowego. Ale cóż, nic na to nie poradzimy;)

Po tak długiej przerwie wypadałoby wytłumaczyć jak Cygarniczka stała się Hawajką, ale dzisiaj zdecydowanie nie ma na to zgody. Więc musicie być cierpliwi i jeszcze troszkę poczekać. Bo dzisiaj będzie o czymś innym. Jakiś czas temu wyprodukowałam pracę licencjacką poświęconą tematyce mody kobiecej w PRL-u (w latach 1949-1965). I choć odkrywcza ona nie jest (w ostatnim czasie pojawiło się mnóstwo publikacji dotyczących tej tematyki), postanowiłam podzielić się ze światem wynikami moich badań. Podczas zbierania materiałów źródłowych przejrzałam około 550 numerów Przekroju (lata 1954-1965), 48 wydań Świata Mody, 10 roczników Mody i kilkadziesiąt numerów Ty i ja. Dlatego też w pierwszej kolejności chciałabym "przedstawić" Wam czasopisma, które są podstawowym źródłem wiedzy na temat mody tamtego okresu.

Warszawski Świat Mody był pierwszym powojennym fachowym czasopismem poświęconym modzie. Przez lata jego redaktorem był Henryk Tałandziewicz, głównymi rysownikami Lucjan Jagodziński i Henryk Gecow. Czasopismo prezentowało najnowsze trendy w modzie kobiecej, męskiej i dziecięcej. 

Świat Mody, zima 1957, nr 30.

Świat Mody, zima 1962, nr 50.

W pierwszym numerze (wydanym w 1949 roku,zaprezentowano kolekcje na sezon lato-jesień, a także określono założenie programowe magazynu:

,,Oszczędnie, praktycznie i pięknie" hasłem naszego nowego czasopisma. Istotne piękno ubioru ująć wzorami prostymi i dać je do użytkowania człowiekowi pracy - to główne zadanie ,,Świata Mody". [...] ambicją naszą jest pogodzić zalety estetyczne żurnalu z jak największymi wartościami praktycznymi czasopisma fachowego".

Świat Mody, zima 1957, nr 30.

Mimo założeń wpisujących się w propagandowe hasła, na łamach magazynu prezentowano ilustracje najnowszych kolekcji. Czytelnicy mogli znaleźć rady jak ze starych ubrań wykonać kreacje w stylu New Look czy instrukcję zamiany podomki w „suknię do wyjścia”. Co ciekawe, od początku istnienia kwartalnik publikował zdjęcia zagranicznych aktorek i modelek, które ilustrowały artykuły na temat nowych linii odzieżowych. 

Świat Mody, zima 1957, nr 30.

Świat Mody, lato 1958, nr 36.

Obok strojów dziennych i okryć wierzchnich prezentowano nowinki związane z pozostałymi częściami garderoby (butami, dodatkami, bielizną, strojem nocnym), a także trendy w dziedzinie fryzjerstwa. W każdym numerze czytelnicy mogli znaleźć artykuły zawierające wskazówki dotyczące dziergania na drutach czy wykonania niskim nakładem kosztów modnych kreacji. 

 

 

Świat Mody, wiosna 1957, nr 27.

Świat Mody, zima 1957, nr 30.

Świat Mody, zima 1962, nr 50.

Dość szybko rozpoczęto sprzedaż wysyłkową wykrojów prezentowanych modeli. W latach 60tych dużą popularność zdobyły wykroje wydawane przy współpracy z projektantami Mody Polskiej, prezentujące najciekawsze linie danych kolekcji. Mimo że prezentowane modele były zgodne z zachodnioeuropejską modą, na łamach czasopisma pojawiały się stroje o stonowanej stylistyce, pozbawione wyrafinowanych udziwnień. Świat Mody stawiał na prostotę i elegancję. W latach 50tych i na początku lat 60tych wśród prezentowanych modeli dominowały sukienki i komplety o dwóch liniach – rozkloszowanej bądź prostej. Krytycznie odnoszono się do geometryzacji sylwetki kobiety – świetnym przykładem jest karykatura zamieszczona w 37 numerze (jesień 1958), na której zaprezentowano przerysowane sukienki pochodzące z najnowszych kolekcji paryskich. 

Świat Mody, jesień 1958, nr 37.

Świat Mody, jesień 1958, nr 37.

Pod koniec lat 50tych w Świecie Mody zaczęła pojawiać się rubryka poświęcona prezentacji najnowszych linii lansowanych w Paryżu. Z czasem na ostatnich stronach magazynu pojawiły się również artykuły omawiające najnowsze tendencje mody zachodnioeuropejskiej. Z podziękowań znajdujących się pod artykułem „Lato 1961” (nr 48, Lato 1961) dowiadujemy się, że fotografie i materiały ilustracyjne do redakcji Świata Mody przysyłały paryskie domy mody – m.in. Diora, Chanel, Cardina czy Niny Ricci. 

Świat Mody, zima 1953, nr 54.

  

Świat Mody, zima 1960, nr 42.

Rola Świata Mody w PRL-u była nieoceniona, chociaż w codziennej rzeczywistości komunistycznej Polski wykonanie prezentowanych modeli było bardzo utrudnione. Magazyn przybliżył zachodnie trendy milionom Polek, kształtując ich gust oraz poczucie stylu.

Świat Mody, zima 1957, nr 30.

Świat Mody, zima 1962, nr 50.

Świat Mody, zima 1961, nr 46.

Powyższy tekst stanowi fragment pracy licencjackiej "Moda kobieca w Polsce w latach 1947-1965".

Czasopisma przedstawione na zdjęciach pochodzą ze zbiorów własnych.

futrzano-pończoszanie.

Ciszę czas przerwać. A że zima szaleje radośnie i z dnia na dzień mrozi coraz bardziej - będzie zimowo. 

Zaczynamy futrzanie. Futro dostałam w zeszłym roku od Cioci, po kilku przeróbkach kaletniczych postanowiłam je nosić. Bo ciepłe, bo całkiem ładne, bo wyglądam w nim jak kwadrat...
(Zanim mnie zjecie, przeczytajcie do końca.) Jedno jest pewne - nie zdecydowałabym się na kupno nowego - czy to w salonie czy na zamówienie. I nie tylko ze względu na cenę :) Wychodzę z założenia, że skoro wiewiórka została zabita 20 lat temu nie przywrócimy jej życia. Czyli nowym futrom mówię zdecydowane nie, używane akceptuję. To trochę jak z obrotem kością słoniową - handel nowej jest zabroniony, jednak na rynku antykwarycznym jak najbardziej dozwolony (pozwala to chociażby na pozyskiwanie materiału potrzebnego do naprawy i konserwacji dzieł sztuki).

Teraz kilka słów o pończochach. NIE ŚWIECĄ. Nie błyszczą. Nie odbijają złośliwe światła. Nic. Zupełny mat. Zjawisko raczej nie spotykane wśród kryjących pończoch (i rajstop). Co więcej? Cena. 8zł. Dziękuję - więcej chyba nie trzeba. No może poza tym, że są miłe w dotyku, całkiem ciepłe i bardzo wytrzymałe. (Nie, nie oszalałam. Nie, nie chodzę w pończochach jeżdżąc autobusem :D Przynajmniej dopóki nie uszyję okropnych, aseksualnych, wielkich barchanowych gaci - czyli jeszcze torchę.)

No i na koniec marynarka. Złowiona przez moją siostrę na jednej z ciuchowych wymian. Buty znacie, spódnicę znacie. I może niedługo nauczycie się zwijać rolki :P

Futro: ciociowe

Buty: deichamnn

Spódnica: lumpeks
Marynarka: zdobycz ciuchowa
Pończochy: gajatex - kupione o tu

Zdjęcia moje: bezrękawiczkowy Pan Pieczątka.

ĆMIELÓWKI czyli Fabryka Porcelany AS Ćmielów

Bla, bla, bla. Lata 60te, lata 50te, och i ach. Moda modą, ale ten okres to przecież nie tylko ubrania... A że akurat studia postanowiły uraczyć mnie rzemiosłem artystycznym, co wiąże się z rozlicznymi referatami, postanowiłam publikować tutaj te bardziej interesujące. I tak oto chciałam przedstawić Szanownej Publiczności ĆMIELÓWKI. Nie, nie jest to oficjalna nazwa, jedynie wytwór mojego mózgu, który uznał, że jest ona najbardziej odpowiednia dla figurek produkowanych w Fabryce Porcelany AS Ćmielów.

A teraz krótka notka historyczna.

Na wstępie pragnę zauważyć, że mamy dwie fabryki porcelany w Ćmielowie. Pierwsza - Zakłady Porcelany Ćmielów - produkująca porcelanowe lanszafty o wysokiej jakości i szczycąca się prawie dwustuletnią działalnością. I druga - wspomniana Fabryka Porcelany Ćmielów (obecna nazwa), kultywująca tradycje ćmielowskiej Fabryki "Świt" założonej w 1936 roku. Po II wojnie światowej, wraz z nastaniem jedynego słusznego systemu, obie fabryki zostały połączone w jedno przedsiębiorstwo. Z porcelaną ćmielowską najbardziej kojarzą mi się figurki z lat 50tych i 60tych, produkowane w dawnej fabryce "Świt", to one przyniosły zakładom ćmielowskim największą sławę, a kultywująca dawne tradycje Fabryka Porcelany AS Ćmielów produkuje je do dziś z oryginalnych form. 

Powstawały one w tzw. "złotym okresie" Ćmielowa - 1956-1965 i były efektem współpracy z artystami z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego (Henryk Jędrasiak, Mieczysław Naruszewicz, Hanna Orthwein, Lubomir Tomaszewski). Ich prace są znakomitym przykładem poziomu polskiego design'u tamtego okresu. Zostały docenione również za granicą, do dziś prezentowane są przez galerie w Nowym Jorku, Chicago, Paryżu, Berlinie czy Moskwie. Charakteryzują się zwięzłą, kubistyczną, zredukowaną formą. Sposób komponowania bryły powoduje, że mamy wrażenie ciągłego ruchu przedstawionych postaci. Kolorystyka prac jest zazwyczaj czarno-biała, czasem pojawiają się mocne akcenty kolorystyczne. Przede wszystkim są to przedstawienia jednofiguralne.

                         Indyk, Mieczysław Naruszewicz, 1957                                         Łabędź, rok i autor - brak

 

 Wielbłąd, Lubomir Tomaszewski, 1957

                     Pekińczyk, Lubomir Tomaszewski, 1965                               Sznaucer, Mieczysław Naruszewicz, 1961

  

Sroka, Mieczysław Naruszewicz, 1957

                      Gołębie, Lubomir Tomaszewski, 1959                                         Kotek, L. Borenowska, 1953

  

 Myszka,  Hanna Othwein, 1960

                   Mazowsze, Mieczysław Naruszewicz, 1957                               Krówka, Lubomir Tomaszewski, 1959

  

Dziewczyna siedząca, Hanna Jędrasiak, 1958

               Meksykanka, Lubomir Tomaszewski, 1958                          Śpiewaczka, Lubomir Tomaszewski, 1959

  

Afroamerykanka, Hanna Jędrasiak, 1958

   

Ćmielówki możemy kupić zarówno na rynku antykwarycznym (również na allegro) - często są to oryginalne figurki z lat 50tych i 60tych - a także na oficjalnej stronie Fabryki Porcelany AS Ćmielów. Jedynym minusem jest cena - koszt jednego wyrobu waha się od 250zł do nawet 600 zł.

Jak już będę piękna i bogata zakupię ŻUBRA projektu Mieczysława Naruszewicza z 1957 roku. Jest on zdecydowanie moim faworytem! :)

Zdjęcia oraz historia* Fabryki Porcelany AS Ćmielów - oficjalna strona zakładu: Fabryka Porcelany AS Ćmielów

 *Tekst zmodyfikowany przeze mnie, opis formalny figurek mojego autorstwa.

pin up'owa recepta.

Już nie raz pisałam, że wyjątkowo przepadam za stylizacjami w klimacie Pin Ups Girls. Najbardziej bawi mnie w nich fakt, iż nie potrzeba wiele, by zmienić się - choć odrobinkę - w Panią z Plakatu.
Jak we wszystkich stylizacjach retro/vintage istotną rolę odgrywa fryzura. Można założyć oryginalne ubrania z lat 40tych albo wystylizować się na Brigitte Bardot, ale jak nie będzie odpowiedniej fryzury - nie będzie efektu. Dlatego czasem, tak jak dziś, ubieram się jak najbardziej normalnie, dodając jedynie kilka elementów, które zmieniają charakter stroju. Także dziewczyny! Rolujemy włosy, malujemy usta, ściskamy się paskiem, zakładamy obcasy i radośnie hasamy udając Pin Up'y :D

 

 

 

 

 

 

 

 

Bluzka: h&m

Spodnie: h&m

Pasek: ??? (pamięciowa dziura)

Płaszcz (siostrze ukradziony): zara

Buty: lumpeks! :D

Torba: prezent

Walizka: wyniuchana w szafie Pana Pieczątki 

Moje zdjęcia: Pan Pieczątka