londyński zawrót głowy.

Cóż. Temat konkursu uważam za zamknięty, jedyne co mogę zrobić to określić go jako rozbrojony niewypał :) Zdecydowanie - albo zasady były mało porywające albo era decoupage'u rzeczywiście przemija i czas zająć się inną biżuterią! :)

Ale. Uznałam że wypada w końcu coś napisać. II rok na IHS okazuje się totalną masakrą, połyka w całości wolny czas i niebotycznie zaprząta głowę... A więc ostatnią rzeczą o jakiej myślę jest robienie zdjęć i pisanie postów :D Dlatego dzisiaj przedstawię Wam wrześniowe zakończenie podróży wakacyjnych - Londyn...

...czyli miasto, które mnie oczarowało. Jestem pod wielkim wrażeniem architektury, klimatu, miszmaszu kulturowego, ogromnej tolerancji, Camden Town, wielu uśmiechów, darmowych wejść do muzeów oraz gigantycznych cen komunikacji miejskiej :) I to wszystko dzięki Julce i Gary'emu - mojej ciotecznej siostrze i jej narzeczonemu. Gdyby nie oni prawdopodobnie w najbliższych latach nie wybrałabym się do Londynu, sądząc że stolica Anglii jest ostatnim miejscem jakie chcę zobaczyć. I... och! Przyznaję - bardzo się myliłam :) A towarzyszyła mi Panna Czarnota, bez której prawdopodobnie zgubiłabym się na pierwszym skrzyżowaniu albo zginęła pod kołami autobusu :)

 

 

W części modowo-odzieżowej chciałam Wam zaprezentować sukienkę, uszytą przez Maszę (a jakże!) z burdowego wykroju wykrój na suknię ślubną. Sukienka miała trafić do innej Oli, jednak okazała się za duża. Po małej przeróbce - dodaniu gumki na samym dole, co spowodowało że mogę ją podwinąć i nosić jako bombkę - trafiła do mojej szafy. A że moja szafa, podobnie jak ja, lubi żółte bombki, to obie jesteśmy szczęśliwe :D

 

Sukienka: Maszowa produkcja
(Burda nr 4/2009, wykrój 125 - suknia ślubna)

Buty: Centro

Pasek: h&m
We włosach wypełniacz, a na nogach nylony
trzymane przez pas Grety (o którym pisałam tu!)

Zdjęcia moje: Panna Czarnota. Zdjęcia Londynu: Panna Czarnota i Cygarniczka.

Wilczy Szaniec, odcinek I

Milczenie czas zakończyć. Najpierw pożarł mnie horror starożytności i groteska plastyki średniowiecznej. Później poczułam smak wolności, pragnienie hasania to tu to tam. Zupełnie nie wiem jak to robię, ale cierpię na permanentny, wszechogarniający brak czasu. Za dużo snu?:)

Wilczy Szaniec zamieszkał w mojej głowie zimą. Troszkę wierzyłam, że dowiem się tam czegoś, co w jakikolwiek sposób pomoże mi rozwikłać zasady działania pana H. Nic podobnego. Ale wyprawa była ciekawa, wesoła, odrobinę poznawcza. I krótka. Udało mi się przywieźć dwa komplety zdjęć, dziś prezentuję pierwszy. A uwagi na temat tego przedziwnego miejsca następnym razem. Co za dużo to niezdrowo. Większość z Was i tak tego nie czyta:) 

Jeśli chodzi o kwestie modowe, to chciałabym zwrócić szczególną uwagę na pierścionek produkcji Maszy, czarny klasyk, już trzeci z kolei w mojej kolekcji (dwa poprzednie zgubiłam...), niczym niezastąpiony :) Proste a cieszy :)
Z kolei torebka (wiem, zupełnie nie pasuje do całości, ale innej nie miałam, a w czymś telefon i tytoń trzymać należy) jest uroczym prezentem od mamy kolegi. Bardzo lubianym uroczym prezentem.

 

 

 

 

 

 

 

Sukienka: allegro

Pasek: h&m

Buty: h&m
(czyżbym była dzieckiem h&m'u?:P)

Torba: prezent
Pierścionek: by Masza:)

A na koniec kilka zdjęć samego Szańca. Drugie z niemieckimi turystami*. A jakże. Turyści z wielkim upodobaniem atakują każdy centymetr kwadratowy dawnej siedziby Hitlera.

 

Zdjęcia moje i szańcowe: Pan Pieczątka 

*Turyści zostali usunięci.
Wymogi obsługi bloga - Panna Czarnota i Pan Pieczątka :) 

historia początku.

Modę lat 60tych możemy podzielić na dwa etapy -  bardziej klasyczny, w stylu chociażby Audrey Hepburn oraz bardziej luźny, dziewczęcy i futurystyczny reprezentowany na przykład przez Twiggy. 

Pierwszy z nich jest bardziej elegancki, zahacza o modę lat 50tych czy 40tych - spotkamy tu ołówkowe spódnice, princeski, zabudowane dekolty w łódkę, marynarki i płaszcze w formie grzybka. Królują finezyjne kapelusze, toczki, turbany. Obowiązkowym elementem stroju są rękawiczki - bez względu na porę roku. Istotne są też buty - na niewysokim obcasie, z noskiem w szpic bądź w kształcie migdałowym.

W późniejszym okresie, pod koniec lat 60tych rekordy popularności biją krótkie sukienki i spódnice w formie litery A bądź H, niezmienne pozostają wysokie dekolty i grzybkowate nakrycia wierzchnie. Tutaj następuje również całkowite uwolnienie kolorów, szczególnie tych mocnych i wyrazistych jak intensywne oranże, pulsujące granaty czy odblaskowe żółcienie. Na dobre zadomawiają się baleriny, które idealnie współgrają z krojem sukienek. Rękawiczki dalej są mile widziane, ale nie zawsze używane. W tym przypadku stawiano na luz i swobodę.

W naszych polskich realiach zdecydowanie łatwiej jest odtworzyć ten drugi styl. Powodem tego jest chociażby duża ilość sukienek w kroju A czy H dostępnych w regularnych sklepach, a co za tym idzie również w lumpeksach. A jak ktoś potrafi szyć zdecydowanie łatwiej jest wykonać taką sukienkę, niż coś dopasowanego do figury, a więc bardziej skomplikowanego.

W chwili obecnej przeżywam rozdwojenie jaźni: co wolę bardziej? :D Jednak to właśnie od krótkich trapezowych sukienek i trzypiętrowych koków zaczęła się moja miłość do lat 60tych.

A poniżej prezentuję moją pierwszą stylizację (ever!) w stylu lat 60tych - od tej sukienki wszystko się zaczęło :D W tle sierpniowa Starówka :)

sukienka: uszyta przez Maszę :)

buty: kupione na allegro

torebka: wygrzebana w sklepiku z rupieciami na Brackiej

okulary: Carrefour :D

Pochodzenie zdjęć z notki: wygrzebane w internecie - 1 2 3 4 5 6 7 8 9. Moje zdjęcia: Tytus.